Steeds meer jongeren belanden in de bijstand, terwijl werkgevers zeggen te schreeuwen om personeel. In het eerste kwartaal van 2026 ontvingen 42.500 jongeren tot 27 jaar bijstand — een stijging van 3,4 procent in een jaar tijd en de dertiende opeenvolgende kwartaalstijging.
Dat is geen verhaal over een generatie
die niet wil werken. Het is een alarmsignaal over jongeren die vastlopen in een
combinatie van flexwerk, schulden, mentale druk, schooluitval, een gebrek aan
betaalbare woonruimte en een stelsel met te veel loketten.
De gemeente ziet inkomen.
Onderwijs ziet uitval.
De ggz ziet psychische klachten.
De corporatie ziet huurachterstand.
De werkgever ziet een onrustig cv.
Maar de jongere heeft niet vijf
afzonderlijke problemen. Die heeft één leven dat onvoldoende houvast biedt.
De kernvraag is daarom niet: heeft
deze jongere aan alle verplichtingen voldaan?
Maar: wat is er nodig om te voorkomen dat deze jongere verder uitvalt?
De bijstand moet een vangnet zijn - geen
parkeerplaats zonder uitweg.
#Jongeren #Bijstand #Participatiewet
#Bestaanszekerheid #Jeugdhulp #Jongvolwassenen #Dakloosheid #WonenEerst
#Schulden #MentaleGezondheid #Onderwijs #Arbeidsmarkt #Gemeenten #SociaalDomein
#PietersPamflet
https://kunststukjes.wordpress.com/2026/08/18/de-bijstand-is-geen-jongerenopvang/
Geen opmerkingen:
Een reactie posten