Hoe ver durven we te gaan in de jeugdzorg?
Hoe ver durven we te gaan in de jeugdzorg?
De discussie over de reikwijdtewet lijkt voor veel gemeenten vooral een zoektocht naar duidelijkheid: wat valt nog onder jeugdhulp, en wat niet? Maar een wet kan hooguit contouren geven. Zij levert geen kompas.De echte vraag is dus niet alleen juridisch, maar bestuurlijk en moreel:
welke keuzes durven we zelf te maken als het gaat om kinderen, gezinnen en professionals?
Wat mij betreft vraagt de beweging van markt naar mens om een andere blik:
Niet eerst denken vanuit voorzieningen, indicaties en producten, maar vanuit het leven van een kind.
Niet de toegang centraal zetten, maar het speelveld van gezin, school, wijk, sport en netwerk.
Niet zwaardere zorg als automatische route, maar steun die relaties, bedding en ontwikkeling versterkt.
Normaliseren is dan ook niet: minder doen. Normaliseren is: het gewone leven weer leidend maken. Dat vraagt lef van gemeenten, wijkteams, bestuurders en jeugdbescherming: van controle naar vertrouwen, van voorziening naar relatie, van tegenover naar naast elkaar.
De vraag is uiteindelijk niet hoe ver de wet reikt. De vraag is hoe ver wij durven te gaan in het zien van mensen.
#Jeugdzorg #SociaalDomein #Jeugdwet #Gemeenten #Normaliseren #VanMarktNaarMens #PubliekLeiderschap #Wijkteams #Jeugdbescherming #Bestuur #Beleid #MenselijkeMaat
https://verruimdehorizon.com/2026/06/27/hoe-ver-durven-we-te-gaan/