Wie kijkt er om als de week voorbij is?

 

Wie kan er op ons rekenen – en waaraan merkt diegene dat?

Wie kijkt er om als de week voorbij is?

Een luisterend oor betaalt de huur niet. Maar een regeling zonder bereikbaar mens kan een gezin alsnog alleen laten.

 

De Week tegen Armoede vraagt om meer dan tijdelijke aandacht. Om bestaanszekerheid, mensen die blijven en organisaties waarop kinderen en ouders kunnen rekenen.

 

In dit essay verbind ik kinderarmoede en ongelijke kansen op gezondheid aan de beweging van markt naar mens. Niet alleen: wat kan een gezin anders doen? Ook: wat moeten wij veranderen?

 

Lees het inleidende artikel en het essay op www.verruimdehorizon.com.

 

#WeekTegenArmoede #Kinderarmoede #Bestaanszekerheid #Gezondheidsverschillen #VanMarktNaarMens #SociaalDomein #VerruimdeHorizon

 

https://verruimdehorizon.com/2026/10/17/wie-kijkt-er-om-als-de-week-voorbij-is/

Een kind hoeft niet te passen om erbij te horen

Over een handvol muntjes, de grenzen van systemen en de ruimte om weer nieuwsgierig te worden.

Een handvol muntjes. Een paar liedjes. Een wandeling in het bos. Wanneer een kind vastloopt op school, kunnen juist de kleine dingen weer ruimte geven voor nieuwsgierigheid en vertrouwen. Niet als vervanging van passend onderwijs, maar als herinnering aan waar het moet beginnen: bij het kind, niet bij het systeem. Want **erbij horen** mag niet afhangen van hoe goed je past.

 

#DeKrachtVanHetAlledaagse #PassendOnderwijs #IederKindTelt #MenselijkeMaat #SociaalDomein #Vertrouwen #Ouders #Ontwikkeling

https://dekrachtvanhetalledaagse.wordpress.com/2026/10/17/een-kind-hoeft-niet-te-passen-om-erbij-te-horen/

Een vangnet is pas menselijk als het ook een leven draagt

Over schaarste in de Wmo, de grenzen van eigen kracht en wat de beweging van markt naar mens werkelijk van ons vraagt. 

“We zijn er voor het vangnet, niet voor de dromen.”

Maar wie bepaalt waar noodzakelijke ondersteuning eindigt en een droom begint? Nieuw onderzoek naar de Wmo legt de spanning bloot tussen schaarste, rechten en eigen verantwoordelijkheid. Van markt naar mens vraagt om eerlijke keuzes - zonder de rekening stilzwijgend bij inwoners, mantelzorgers en professionals neer te leggen.

#VanMarktNaarMens #VerruimDeHorizon #Wmo #SociaalDomein #Menswaardigheid #Mantelzorg #SocialeBasis #Gemeenten #Rechtsbescherming #PubliekeWaarde

https://verruimdehorizon.com/2026/10/17/een-vangnet-is-pas-menselijk-als-het-ook-een-leven-draagt/

Stationnetje spelen in Schollevaar

 
 

2027 | Schollevaar 50 jaar

 

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

 

Pieter kreeg in 1981 bijna een station in zijn achtertuin. Maar wist je dat Capelle al in 1855 een treinstation had? Van een houten bouwkeet aan de Kerklaan tot een grondige opknapbeurt van Schollevaar: een spoorwegverhaal met geschiedenis, nostalgie en een vleugje Pieters spoorweglogica.

 

#PietersDaglicht #CapelleAanDenIJssel #Schollevaar #StationCapelleSchollevaar #Spoorgeschiedenis #ProRail #CapelleToenEnNu #PieterPottenkijker 

https://kunststukjes.wordpress.com/2026/10/17/stationnetje-spelen-in-schollevaar/

Zonsondergang

 

Soms zegt de hemel wat woorden niet kunnen: het is goed zo, laat de dag maar los. Boven de donkere stad kleuren de wolken goud - een warm decor voor een gedicht over ‘zonsondergang’ verstilling en het licht dat nog even bij ons blijft.

 

#Zonsondergang #Avondlicht #Verstilling #Warmte #Loslaten #KleineGeluksmomenten

https://deoverkant.wordpress.com/2026/10/17/zonsondergang/

De man die onderweg even bij ons kwam zitten

In memoriam Maarten Spanjer — 1952–2026

Sommige mensen verdwijnen niet helemaal. Ze blijven ergens zitten. Achter het stuur van een taxi, tussen de regels van een verhaal, in een lach die onverwacht terugkomt. Maarten Spanjer was zo iemand. Met zijn Amsterdamse droogte en zijn oog voor het alledaagse liet hij ons lachen – en soms even slikken.

 

‘De man die onderweg even bij ons kwam zitten’ – een warm en lichtvoetig afscheid van Maarten Spanjer. Over een leven vol verhalen, een Gouden Kalf dat uit het raam vloog en het gemis achter de glimlach.

 

#MaartenSpanjer #InMemoriam #DeHerinnering #PieterPottenkijker #Taxi #AmsterdamseHumor #VerhalenDieBlijven #Afscheid

 

https://brondeherinnering.wordpress.com/2026/10/17/de-man-die-onderweg-even-bij-ons-kwam-zitten/

En toen was er niets meer

Twaalf jaar. Nog zoveel zomers, gewone dagen en nieuwe dromen te gaan. En dan staat alles stil, terwijl de wereld verdergaat.

Voor Edo en zijn familie schreef ik dit gedicht. Over een onvoorstelbaar gemis. Over zijn naam blijven noemen, herinneringen delen en nabijheid - niet alleen vandaag, maar ook als de stilte langer duurt.

 

Ter nagedachtenis aan Edo  

27 juni 2014 – 15 oktober 2026

#VoorEdo #InMemoriam #Afscheid #Rouw #Gemis #BlijvenHerinneren #Nabijheid

https://brondeherinnering.wordpress.com/2026/10/17/en-toen-was-er-niets-meer/ 

De vrolijke verrekijker en het kiekeboe-museum

Pieters’ Daglicht op vrienden

Pieter dacht dat hij aardig wist wat er in Nederland te beleven viel. Tot Hans de Vrolijke Verrekijker en Dorry Kiekeboe hem op een technisch spoor zetten. Een museum vol machines, uitvindingen en verrassingen. Pieter ontdekte Oyfo in Hengelo en heeft er meteen een leuke uitgaanstip bij. Nieuwsgierig geworden? Dat wordt kiekeboe met techniek!

#PietersDaglicht #OyfoTechniekmuseum #Hengelo #techniek #industrieelErfgoed #HansEnDorry #uitgaanstip #familieuitje #ontdekken #nieuwsgierigheid #Twente 

https://kunststukjes.wordpress.com/2026/10/16/de-vrolijke-verrekijker-en-het-kiekeboe-museum/

Het heft in eigen handen is niet hetzelfde als het zelf maar uitzoeken

Goed ouder worden vraagt om zeggenschap, nabijheid en een samenleving die verantwoordelijkheid blijft nemen.

Eigen regie klinkt prachtig. Maar krijgen ouderen werkelijk meer te zeggen, of moeten zij vooral meer zelf oplossen? De SCP-verkenning Het heft in eigen handen maakt een belangrijk onderscheid zichtbaar. Goed ouder worden vraagt niet om een overheid die haar handen ervan aftrekt, maar om ondersteuning die ruimte geeft. Ook wanneer iemand steeds minder zelf kan.

#VerruimDeHorizon #VanMarktNaarMens #OuderWorden #EigenRegie #KwaliteitVanLeven #SociaalDomein #SocialeBasis #MenselijkeMaat

https://verruimdehorizon.com/2026/10/16/het-heft-in-eigen-handen-is-niet-hetzelfde-als-het-zelf-maar-uitzoeken/

Een vergunning voor de tussenlaag is nog geen garantie voor goed opdrachtgeverschap

 

De Wtta moet misstanden op de uitleenmarkt bestrijden. Terecht. Maar wie controleert of publieke organisaties hun inhuur ook noodzakelijk, transparant en doelmatig organiseren?

Een toegelaten uitlener is nog geen bewijs van doelmatige inhuur. De Wtta moet misstanden bestrijden, maar wie vraagt waarom een tussenpartij nodig is, welke risico’s zij draagt en wat we daarvoor betalen?

In deze blog verbind ik de prijs van twijfel aan zes vragen over publiek opdrachtgeverschap.

Want een vergunning voor de tussenlaag is nog geen garantie voor een verstandige keuze.

#Wtta #PubliekOpdrachtgeverschap #ExterneInhuur #Zzp #PubliekeMiddelen #GemeentelijkBeleid

https://verruimdehorizon.com/2026/10/16/een-vergunning-voor-de-tussenlaag-is-nog-geen-garantie-voor-goed-opdrachtgeverschap/

Schollevaar in de jaren tachtig

Toen de wijk volwassen werd, maar de economie kuren kreeg

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

SCHOLLEVAAR IN DE JAREN TACHTIG: VAN MODDER NAAR WOONWIJK!

Het Schollebos kreeg vorm, station Schollevaar opende zijn deuren en de wijk groeide. Maar de economische crisis gooide ook roet in het stedenbouwkundige eten.

Pieter Pottenkijker blikt met humor én een serieuze ondertoon terug op een decennium vol dromen, bezuinigingen en nieuwe bewoners.

Want huizen bouwen is één ding. Een leefbare wijk maken én houden, dat is het echte werk!

#PietersDaglicht #Schollevaar50Jaar #CapelleAanDenIJssel #Schollebos #Wijkgeschiedenis #Wonen #Leefbaarheid #GroenInDeWijk

https://kunststukjes.wordpress.com/2026/10/16/schollevaar-in-de-jaren-tachtig/

Geen briefadres. Maar daarmee zijn we niet klaar.

Een juridisch juiste afwijzing ontslaat de overheid niet van de verantwoordelijkheid om verder te kijken.

Een gemeente kan een briefadres terecht weigeren. Maar is daarmee ook voldoende gedaan? Achter de aanvraag kunnen problemen met onderdak, inkomen en verzekering schuilgaan. Deze vervolgblog laat zien wat gemeenten en andere instanties wél kunnen doen: zorgvuldig onderzoeken, de juiste registratie organiseren, alternatieven benutten en verantwoordelijkheid nemen voor het vervolg. Niet de regels omzeilen, maar de route begaanbaar maken.

#Briefadres #Bestaanszekerheid #BehoorlijkBestuur #SociaalDomein #MenselijkeMaat #Gemeenten #PubliekeDienstverlening #VerruimDeHorizon

https://verruimdehorizon.com/2026/10/15/geen-briefadres-maar-daarmee-zijn-we-niet-klaar/

Schilderij 1 – Er woonde al iemand

CAPELLE HANGT AAN DE MUUR

Capelle maakt zich op voor zijn 750ste verjaardag. Pieter Pottenkijker bekijkt de gastenlijst en ontdekt dat de vroegste bewoners ontbreken.

Ze waren nogal vroeg voor het feest. Of wij zijn een beetje laat met tellen.

In het eerste schilderij neemt Pieter u mee naar een tijd vóór de naam Capelle. Naar water, houten palen en sporen van mensen van wie we de namen niet kennen. Hun werk bleef achter. Hun stemmen niet.

De schilder wilde er alvast een gezin bij schilderen. Pieter hield hem tegen.

‘Waar heeft u die vandaan?’ ‘Uit mijn hoofd.’ Daar wonen doorgaans precies de mensen die een schilder nodig heeft.

Een verhaal over wat we weten, wat we niet weten – en waarom ook mensen zonder portret een plaats aan de muur verdienen.

Komt u maar mee. Er woonde al iemand.

Theater van Memorie – Thomasvaer & Pieternel
Capelle op weg naar 750 jaar!

#CapelleHangtAanDeMuur #ErWoondeAlIemand #PieterPottenkijker #TheaterVanMemorie #750JaarCapelle #CapelleAanDenIJssel #Archeologie #LokaleGeschiedenis

https://kunststukjes.wordpress.com/2026/10/16/5522/