Maar te vaak is het georganiseerde onzekerheid.
Dakloosheid in Nederland is geen probleem van alleen de straat. Het is ook het verhaal van kinderen in de opvang, gezinnen op campings, mensen die van bank naar bank gaan en ouders die vastlopen in een systeem dat vooral reageert als het al mis is.
In dit essay laat ik zien dat de echte crisis niet alleen in de opvang zit, maar in het ontbreken van betaalbare, toegankelijke en passende woningen. Zolang wonen niet het vertrekpunt is, blijven we noodverbanden financieren in plaats van bestaanszekerheid organiseren.
En dat is niet alleen sociaal pijnlijk.
Het is ook bestuurlijk en financieel onverstandig: langdurige opvang kan duurder uitpakken dan een combinatie van reguliere woonruimte en begeleiding.
Vooral kinderen betalen de hoogste prijs. Met stress, schoolonderbreking, onveiligheid en een jeugd zonder stabiele basis.
Daarom is de keuze helder: niet langer denken vanuit opvanglogica, maar vanuit woonlogica.
Geen kind hoort op te groeien in tijdelijke onzekerheid. Geen gezin mag tussen loketten, regels en woningtekorten verdwijnen.
#dakloosheid #thuisloosheid #wonen #woningnood #jeugdzorg #bestaanszekerheid #maatschappelijkeOpvang #housingFirst #sociaalDomein #gemeenten #woningcorporaties #kinderen #armoede #beleid #volkshuisvesting
https://verruimdehorizon.com/2026/05/07/dakloosheid-in-nederland/
