Standaardiseren: graag. Maar niet door via een
Wmo-hulpmiddelencontract ongemerkt de gemeentelijke toegang vast te leggen.
Op het VNG-congres ligt een standaardovereenkomst voor Wmo-hulpmiddelen
voor. Dat kan een belangrijke stap zijn: minder administratieve lasten, meer
duidelijkheid voor gemeenten en leveranciers, en vooral betere continuïteit
voor inwoners.
Maar in de overeenkomst worden twee vrijwillige convenanten als kader
genoemd. Daar wringt iets.
Want één van die convenanten gaat niet alleen over samenwerking rond
complexe hulpmiddelen. Het gaat ook over triage, casemanagement, deskundigheid
en de rol van behandelend ergotherapeuten. Kortom: over de inrichting van de
gemeentelijke toegang.
En juist dat hoort niet automatisch thuis in een standaard
leverancierscontract.
Het doel blijft onverminderd goed: voorkomen dat mensen zonder hulpmiddel
komen te zitten na een verhuizing en zorgen dat complexe aanvragen sneller tot
passend maatwerk leiden. Maar vrijwillige, destijds betwiste convenanten mogen
niet ongemerkt veranderen in een generieke contractuele norm voor alle
gemeenten.
Standaardiseer wat standaard kan: levering, onderhoud, service,
overdracht en administratieve afwikkeling.
Laat ruimte voor lokaal en professioneel maatwerk waar dat nodig is:
toegang, beoordeling, deskundigheid, regie en besluitvorming.
Een hulpmiddelencontract is geen handboek voor de gemeentelijke toegang.
#Wmo #WmoHulpmiddelen #Gemeenten #VNG #SociaalDomein #Inkoop #Aanbesteden
#Hulpmiddelen #Maatwerk #Toegankelijkheid #Inclusie #VNVerdragHandicap
#AdministratieveLasten #GemeentelijkBeleid
Geen opmerkingen:
Een reactie posten