Sommige kinderen blijven niet alleen in herinneringen voortleven, maar
in alles wat stilvalt, raakt of onverwacht weer even licht geeft. Dit gedicht
is geschreven voor Danboy: twaalf jaar bij ons, al tweeëndertig jaar gemist —
en toch nooit werkelijk ver weg.
Een lied op de radio. Een blik. Een gewone dag waarop hij ineens
dichtbij lijkt. Geen definitief vaarwel, maar liefde die blijft, wacht en de
weg naar huis kent.
“Daar ben je dan, onze Danboy.”
#TotOoitLieveDanboy #Danboy #InLiefdevolleHerinnering #Gemis
#Verdriet #LiefdeBlijft #Herinnering #Zoon #NooitVergeten #TearsInHeaven #Rouw
#Troost #LiefdeKentGeenVerledenTijd #TotOoit
https://brondeherinnering.wordpress.com/2026/09/17/tot-ooit-lieve-danboy/
Geen opmerkingen:
Een reactie posten