De elastiekjes van het stelsel
We zeggen al jaren dat het
sociaal domein moet transformeren. Minder systeem, meer mens. Meer nabijheid,
meer vertrouwen. Maar waarom voelt het dan toch zo vaak alsof we – ondanks alle
goede wil – weer terugschieten in dezelfde patronen? In een nieuw blog op
Verruim de Horizon leg ik de analyse van Anke Siegers naast de dagelijkse
praktijk van het sociaal domein. Over besluiten die eigenlijk al genomen zijn
voordat participatie begint. Over inspraak die vooral decor is. En over het
stelsel als een bundel terugtrekkende elastiekjes, dat elke beweging naar
vernieuwing weer terugtrekt in de oude vorm. Met een vergelijking tussen drie
logica’s – klassieke besluitvorming, De Nieuwe Route en een verruimd
pragmatisme – zoek ik naar één kernvraag: wat moet er nu écht kantelen in hoe
wij besluiten nemen in het sociaal domein?
Ik ben benieuwd: waar herken jij
de terugtrekkende elastiekjes het sterkst in jouw praktijk?
· In de manier waarop kaders op
tafel komen?
· In participatie die vooral
een ventiel lijkt?
· Of in de reflex om bij druk
weer terug te grijpen op controle en regels? Laat het weten in de reacties –
niet om nóg een klaagzang te verzamelen, maar om samen preciezer te zien waar
we aan de elastiekjes zélf moeten komen.
Daar begint misschien wel de
echte transformatie.
#sociaalDomein #besluitvorming
#transformatie #participatie #governance #verruimdPragmatisme
Geen opmerkingen:
Een reactie posten