Hé stinkerd… De zaal wacht!

Hé stinkerd… De zaal wacht!

Hij kreeg ooit te horen: “Jij bent niks, jij kan niks en jij wordt niks.”

 

Peter Faber besloot gelukkig niet te luisteren.

 

Met zijn gleufhoed, priemende pretoogjes en eeuwige blosjes groeide hij uit tot een acteur die niet alleen een podium kon vullen, maar vooral mensen wist te raken. Van Het Werkteater tot Ciske de Rat, van Schatjes! tot zijn werk voor jongeren en gedetineerden: Peter geloofde dat ieder mens talent heeft en iets te geven heeft.

 

Nu het doek voor hem is gevallen, blijft zijn boodschap overeind: Kijk niet alleen naar wat iemand is. Kijk vooral naar wat iemand kan worden.

 

Een herinnering aan een man die bewees dat je soms het beste antwoord geeft door precies het tegenovergestelde te doen van wat anderen van je verwachten.

En dan, ergens voorbij de coulissen…

En dan, ergens voorbij de coulissen van wat wij “het einde” noemen, komt Peter Faber aan bij de hemelpoort. Hij zet nog één keer die gleufhoed iets scheef, kijkt op en ziet Petrus staan. Die trekt een wenkbrauw op, glimlacht breed en zegt: “Hé stinkerd… ben je daar eindelijk? De zaal wacht!”

En zonder dat er ook maar één woord uitleg nodig is, weet Peter genoeg. Hij grijnst, tikt even tegen zijn hoed, en antwoordt met die bekende blik: “Ik zei toch dat ik nog één keer zou spelen?”

Daarna zwaait de poort open - niet als een einde, maar als een nieuw begin van een voorstelling die blijkbaar nog niet af is.

 

#PeterFaber #HerinneringInHetDaglicht #PietersDaglicht #HetWerkteater #Acteur #Theater #CiskeDeRat #Schatjes #DeVerwondering #Talent #Verwondering #Leven

 

https://brondeherinnering.wordpress.com/2026/08/07/he-stinkerd-de-zaal-wacht/